maandag 17 oktober 2016

Herfstsoep van bieten en appel met in balsamico gekarameliseerde walnoten


Hoi! Ik maak een bietensoepje met een onbespoten appeltje en wat in balsamico gekarameliseerde walnoten erin. Dat komt zo ik kreeg een hele emmer walnoten en een zak appels uit iemands eigen boomgaard cadeau. Alweer? Jep, alweer, ik gelukkige.

De dingen die ik nodig heb:
- 500 gram voorgekookte bietjes in stukjes en hun sap
- 1 ui in stukjes
- 1 appel, geschild en in stukjes
- wat blaadjes verse rozemarijn
- 13 walnoten, gekraakt, van schil en vel ontdaan
- 1 plantaardig bouillonblokje
- olijfolie om in te bakken
- geurloze kokosolie
- 2 eetlepels dikke balsamico
- gemalen kruidnagel
- pittige speculaaskruiden
- zwarte peper
- zout

Soeppan! Waar ben je dan? We spelen verstoppertje. Maar zo'n soeppan is goed te vinden achter dat kleine blokje plantaardige bouillon. Alleen kon ik dat blokje eerst niet vinden, zo weggedoken achter die dertien walnoten. Was die pan alsnog heel goed verstopt eigenlijk. Huh? Ja. Zo werkt mijn logica.

Zoeken naar de olijfolie nu, de pan telt tot tien, een hoge temperatuur verstopt zich onder de pan. Uitgeteld tikt de soeppan een flinke sleuf olijfolie af, ze zag haar direct, op de plank naast de balsamico. De olie wordt heet van woede en grijpt ui en rozemarijn van achter de slecht verstopte bietjes vandaan. De smaakmakers sissen in de hete olie en spelen van de weeromstuit een minuut of drie tikkertje met elkaar.

De stukjes onbespoten boomgaardappel vergeten enthousiast dat er verstoppertje wordt gespeeld en duiken het tikkertjesspel in. Tikkie jij bent 'm appelbrokje! Gilt een uisnipper. Na weer drie minuten melden de bietenstukjes buut vrij! in de soeppan en slepen hun sapje met zich mee het tikvermaak in.


Het al eerder gevonden bouillonblokje duikt samen met een halve liter gekookt water popelend het speelterrein in. Het wenkt een flinke snuf gemalen kruidnagel erbij. Ik tel tot tien en er is niets en niemand meer te zien. Het deksel ligt op de pan en alles en iedereen pruttelt een half uurtje over dat ze zo goed verstopt zijn met zijn allen zo.

Heb ik even tijd voor wat serieuzere zaken. Ik verhit een eetlepel kokosolie in een klein koekenpannetje. Daarin willen de walnoten wel even lekker zwemmen op een hoog vuurtje. Niet te lang, dan branden ze aan, ook niet te kort. Vlak voordat ze dreigen aan te branden druppel ik er flink wat dikke balsamico overheen. Ik roer goed, strooi met zout en pittige speculaaskruiden naar smaak, roer nog wat beter en haal het pannetje weer van het vuur.


De soeppan heeft geen zin meer in verstoppertje spelen en baalt ook van de afgedwaalde tikkertje-spelers in zijn bolle buik dus ik verlos hem van het gekwetter en gegil en staafmixer de hele club net zo lang totdat er een heel crèmig soepvloeisel ontstaat. Zelfs de pan is onder de indruk van het diep paarse resultaat dat er in zijn bast klotst.


Ik schenk de soep in twee borden, verdeel er wat van de gekarameliseerde walnoten over en roep Wie niet weg is is gezien, ik kom! en mijn man en ik vallen aan op deze overheerlijk kleurige en geurige herfstsoep.



Doei!




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen